Zingen en knutselen met je peuter! Op kinderboerderij de Ulebelt in Deventer kan dat!

Zingen, spelen, knutselen en kletsen met je peuter en met andere ouders: Iets voor jou?

Zin om een ochtend erop uit te gaan met je peuter en andere ouders en kinderen te ontmoeten?

Is je kind al toe aan de basisschool, maar moet het nog wachten tot het 4 jaar is?

Dan zijn deze zing, speel, knutsel en kletsochtenden misschien iets voor jou, want :

Speciaal voor ouders met jonge kinderen van 2,5 tot 4 jaar hebben wij, Lidia Olsthoorn en Maike Fakkert, een muzikaal- speel- en praatprogramma ontwikkeld voor een reeks van 5 ochtenden.

Wat gaan we doen?

     

zingen, muziek maken

genieten van het buiten zijn

Uitgangspunt voor de ochtenden zijn liedjes, spelmaterialen en prentenboeken. 

Zingen over een kokertje van karton? Dan gaan we ook spelen of knutselen met kokertjes…. Zingen over kippen

of eendjes? Dan kunnen we op zoek in de natuur om ze te vinden!

Tussendoor is er tijd voor koffie en een goed gesprek. De afsluiting van de ochtend doen we met een verhaaltje en een plaatje. Leuk en leerzaam voor ouder en kind om samen te beleven!

spelen en knutselen

Wanneer?

Donderdag 23 mei- donderdag 26 juni van: 10.00 – 11.30. 
(behalve 30 mei i.v.m. Hemelvaart)

Waar?

Op het educatief centrum en kinderboerderij ‘De Ulebelt’.

Maatmansweg 3 in Colmschate. (Deventer)

www.ulebelt.nl

Wat kost het?

Wij vragen € 40,00 voor het hele programma gedurende 5 ochtenden ( incl. koffie/ thee)

Opgeven: via mail of telefonisch:  spelinbeeld@home.nl  0650943151 (Maike Fakkert)

Opgave vooraf.  Dit heeft onze voorkeur omdat we gezien de ruimte binnen en de aandacht voor elkaar, het aantal deelnemers tot maximaal 12 beperkt houden.

Per ochtend: Incidentele deelname kan in overleg vooraf. Kosten: € 9,00 per ochtend.

Wie zijn wij?

Maike Fakkert

Als spelspecialist, speltherapeut en buitenmens zijn ontdekken, spelen, fantaseren, beleven, buiten zijn in de natuur èn creativiteit, voor mij belangrijke ingrediënten om vanuit spel, lekker te kunnen werken. Ik werk het liefst met kosteloze materialen als dozen, wc-rollen, dopjes en spullen uit de natuur. Ik geef speltherapie, verzorg studiedagen en organiseer creatieve activiteiten op de Ulebelt.

Lidia Olsthoorn,

Ik ben gediplomeerd vakdocent: Muziek in het Basisonderwijs en Muziek op Schoot. Vanaf 2007 geef ik cursussen Muziek op Schoot in onder andere Ugchelen, Twello , Doorwerth en Huissen.

Daarnaast bezoek ik ook kinderdagverblijven en verzorg muziekprojecten voor de Brede School.                           

       

Wat deed Sinterklaas in maart bij mij thuis op zolder? Wat had dat te betekenen?

Ineens was hij er: Sinterklaas. "Hij moet het cadeautje in de brievenbus doen."

Sinterklaas als postbode met een cadeautje. Schijnbaar staat Sinterklaas symbool voor meer dan alleen iemand die in December pakjes komt brengen. 

Welke rol speelde Sinterklaas nu dan? Wat deed hij bij mij op zolder in maart van dit jaar? 

Misschien had dit meisje gekozen voor Sinterklaas omdat ik toevallig Sinterklaasverkleedspullen heb en zij zocht naar iemand die het cadeautje kon komen bezorgen? Of stond Sinterklaas hier symbool voor iemand die betrouwbaar is? Die het beste met je voor heeft en je graag iets cadeau wil doen. Iemand met wie je persoonlijke informatie wilt delen omdat hij accepteert dat je zo bent. Iemand die je begrijpt en die nooit boos wordt en die er altijd is in december. Hoe moeilijk de omstandigheden om met de boot naar Nederland te komen ook zijn, hoeveel obstakels hij ook tegenkomt, uiteindelijk lukt het altijd om op tijd de pakjes bij de kinderen te bezorgen. 

Binnen het spel dat op dat moment in de spelkamer gespeeld werd verwachtte ik Sinterklaas niet. 

Er werd deze middag een hut gebouwd van een doos. Een grote doos. Het meisje dat bij me was kon er bijna helemaal in liggen. Ze had voor zichzelf een zacht bedje gemaakt van kussens. Op het dak lag een platte doos, met een opening aan de achterkant dat als brievenbus gebruikt kon worden. De bovenkant van de doos was geverfd om de hut mooier te maken. Aan de zijkant zaten ramen met gordijnen, gemaakt van een paar lappen en vastgemaakt met plakband. Via de voorkant kon je in de hut. Een grote flap deed dienst als deur. Het meisje had het allemaal zelf bedacht en gemaakt. Het was haar hut en het was gelukt om het te maken zoals zij dat wilde. In de hut zou plek zijn voor haar en haar baby. Maar het bedje waar de baby in lag pastte niet. Dan zou er geen ruimte meer zijn voor haar om lekker te liggen. 

Dus werd er gezocht naar een mogelijkheid de hut groter te maken. 

  

De oplossing werd gevonden in het gebruiken van de tent.

Deze tent kon hangen aan de balken op zolder en zo kon een extra ruimte naast de hut gemaakt worden. Het meisje zorgde er wel voor dat er contact mogelijk was tussen haar en de baby, door het gordijntje bij het raampje omhoog te doen. 

Dit was perfect! Trots liep ze om de hut. Alles klopte.

Daarmee was de hut klaar en kon overgegaan worden tot het echte spel: 

" En toen was jij even Sinterklaas en kwam een cadeautje brengen"

Ze had iets op het oog dat ze graag wilde gebruiken voor haar spel èn ze had gezien dat het precies in de brievenbus zou passen. Het was een dienblad met bordjes, kopjes, wat brood, ei en een mes. Zij zou dit later gaan gebruiken om een heerlijk ontbijtje klaar te maken. 

Ik was even Sinterklaas en stopte het dienblad in de brievenbus terwijl het nacht was en het meisje zogenaamd sliep in haar tent met de baby naast haar. 

Sinterklaas in maart: in een spelverhaal kan alles.

Alles klopte: de hut was mooi, groot genoeg en lekker behaaglijk.

Nu kon het spel door. Alles had een betekenis die middag ook Sinterklaas. Al kun je je nog steeds afvragen of Sinterklaas er was omdat dit leuke verkleedkleren zijn en ik daar toevallig ook nog in paste. Of dat hij symbool stond voor betrouwbaar, begripvol en brenger van iets goeds. Ik ben benieuwd of Sinterklaas nu pas in December terugkomt of dat ik hem nog vaker ga zien! 

Bovenaanzicht van de doos: gewoon om het een beetje mooier te maken! 

Samen bouwen aan een hut: van ik naar wij. Met als bewijs voor dit proces de naam van de hut: FIINM.....

Er gebeurt veel die middag in het park met het groepje kinderen: We zijn nu een groep met een geheime hut!

Deze kinderen kiezen bewust voor de buitenactiviteit die ik organiseer voor de BSO. Los van elkaar houden ze van buiten zijn en hutten bouwen. Nu zijn we een groep. 

Het proces van ik naar wij, speelt zich af in het park vlak bij de school. Veel mogelijkheden om een uurtje het groen in te gaan zo dicht bij school zijn er niet, dus moeten we het doen met het stadspark. Op goed geluk strijken we zomaar ergens neer met onze fietsen. Niet te dicht bij het water, wel in de buurt van bomen en struiken. Want het idee om deze zonnige middag een hut te bouwen staat vast. In mijn fietstassen en in de tassen aan mijn stuur heb ik de nodige materialen meegenomen om, mocht dit nodig zijn, ook wat te kunnen knutselen. 

En nu? Om een hut te bouwen zijn takken nodig. Maar waar kunnen we geschikte takken of bomen vinden? 

Als snel wordt duidelijk dat we precies op de goede plek in het park zijn beland. In het bosje achter onze fietsen liggen losse takken, maar nog veel belangrijker: de boom die deel uitmaakt van dit bosje is de perfecte klimboom! En bovendien zeer geschikt om een hut in te bouwen. De twee jongens van de groep zitten meteen op hoogte. Een van de meisjes aarzelt niet en klimt tot ze niet verder durft. Om de veiligheid te waarborgen bespreek ik de kunst van het klimmen met ze: je voelt zelf het beste aan wanneer je moet stoppen met klimmen. Laat je daarbij niet opjagen door wat anderen vinden, maar vertrouw op jezelf. Dat wordt begrepen. Terug naar ons plan: Waar en hoe gaan we de hut bouwen?
Er wordt besloten de boom als uitgangspunt te nemen en daar met takken verder aan te bouwen. 

Schaar en draad worden gepakt om takken aan elkaar te knopen. De houder voor de bol en de schaar vind ik een fantastische vondst.

     

Losse takken worden bij elkaar gelegd en op hoogte in de boom vastgemaakt om een plateau te vormen. Een kleed, vastgebonden aan een tak doet dienst als "touwladder" en geeft tevens ruimte om een beetje te spelen en de krachten van het klimmen te testen. Het meisje wil via dit kleed omhoog, maar wordt daarin tegengehouden door het gekraak van de tak waar het aan hangt. Is zij te zwaar of is de tak te dun? Wat het juiste antwoord ook is, het zorgt voor twijfels bij de jongens en die vinden dat de hut van hen is. Daar is dit meisje het niet mee eens: zij wil ook in de hut, wil meehelpen en houdt ook van deze klimavonturen en het hutten bouwen. Boos loopt ze weg en staat verderop met haar armen over elkaar. 

Dit gevoel van niet mee mogen doen is niet fijn! Daar moet iets aan gedaan worden.

Ik leg de jongens uit dat er ook meisjes zijn die houden van hutten bouwen en houden van stoere jongensdingen. Zelf behoor ik ook tot die groep. Door het bespreekbaar te maken en samen met haar en met de jongens te kijken naar wat zij voor een gezamenlijke hut kan doen, komen we tot het idee van een naambordje. Dat kan zij vast goed maken! En dus moeten we een naam verzinnen voor "onze" hut.

Enorm grappig om te zien dat in het tot stand komen van een naam niets is veranderd: je plakt een deel van iedere naam en komt zo tot een nieuwe....

FIINM wordt zo de naam voor onze gezamenlijke hut. En tijdens het schilderen van het naambordje zitten alle kinderen erbij en geniet ik van hetgeen er deze middag is gebeurd: van individuele belangen van de kinderen om mee te doen aan de activiteit, zijn we nu een groep geworden door elkaar te leren kennen en met elkaar te werken aan een hut. De naam is het ultieme bewijs voor dit wij-gevoel dat is ontstaan. De hut is vanaf de fietsen niet te zien en krijgt zo iets geheimzinnigs. 
Na een middag buiten in het park, zijn wij een groep geworden met een geheime hut. 

Tot het einde blijven de kinderen actief in het bedenken van allerlei bakjes en opbergsystemen om later in de hut te kunnen gebruiken. Het is duidelijk: Wij komen hier volgende week terug en bouwen samen verder. Aan de hut en aan de groep. Dat wordt vast weer genieten!

Drukke jongens en verjaardagsfeestjes? Dat kan heel goed samengaan!

Een verjaardagsfeestje met jongens is een hele uitdaging......

Vaak heb ik gedacht dat het beter andersom kon zijn: mijn dochter in de wintermaanden jarig en een gezellig binnenfeestje met verkleden en meidengetut en mijn zoon in de zomer jarig en een buitenfeestje met veel actie. Maar bij ons was het net andersom. Mijn dochter is midden in de zomer jarig en mij zoon net na de kerst. 

Dat heb ik leren accepteren. En uiteindelijk is het altijd goed gekomen met die feestjes van ze.

Zo liep ik tijdens een wandeling langs de IJssel bij Deventer, ook even door het Worpplantsoen en over het daar aangrenzende terrein van de camping. In de boom op de camping hing een vlieger. Die hing er al een tijdje zo te zien. Vast van kinderen die in de zomermaanden daar hadden gekampeerd dacht ik. Wat sneu voor ze dat zo'n vlieger daar is blijven hangen. 

En terwijl ik terugliep naar huis ontstond een idee voor het feestje van mijn zoon dat zeer binnenkort zou plaatsvinden.

Ik schreef een brief namens de twee kinderen die tijdens de zomer op de camping verbleven en met hun vlieger veel plezier beleefden. Graag zouden ze de vlieger terug willen hebben en via deze brief vroegen ze om hulp van de jongens die op het feestje van mijn zoon aanwezig waren. Of zij de vlieger wilden zoeken en uit de boom konden halen?

Daar waren deze jongens wel voor te vinden. Natuurlijk wilden ze dat! Dus handschoenen aan, mutsen op, laarzen aan en op naar de camping, nu meteen! 

Het was koud. En door het omgeploegde kampeerterrein, was het zwaar ploeteren in de stevige, plakkerige kleigrond. Door de jongens werd er ondanks dat een hele tijd gezocht naar de vlieger.De brief ging mee en de aanwijzingen werden opgevolgd. En daar hier de vlieger! Eindelijk gevonden, werd er zeker een uur lang van alles geprobeerd om de vlieger uit de boom te halen. 

Een genot om te zien met welke fantastische ideeën deze kinderen kwamen om het te proberen. 

Maar de vlieger zat te vast. Het was echt niet mogelijk. Dus liepen we zonder resultaat naar huis en hebben we via een brief kenbaar gemaakt dat het helaas niet gelukt was. De jongens kregen onze complimenten voor hun doorzettingsvermogen en hun goede ideeën en mochten thuis aan de slag om zelf een vlieger te maken. Dat werd een groot succes! 

De brief zou worden verstuurd, maar was al snel niet meer het belangrijkste. Waar nog flink over gekletst werd waren de avonturen en hun heldendaden. En de vlieger die ze mee mochten nemen naar huis. Feestje geslaagd. 
Dankzij de tocht naar buiten door de kou en het geploeter in de klei werd het een heldenavontuur. 

Onlangs vroeg ik me af of die vlieger er nog zou hangen en ben ik met mijn zoon op zoek gegaan. De vlieger hebben we niet meer gevonden, maar de tocht was wel een avontuur. 

Twee keer moesten we het water over. Eerst via een bruggetje vol met gaten en daarna via een boom. Mijn zoon heeft me aangemoedigd de boom te nemen, maar zorgde ondertussen ook voor een alternatief: er lag een stalen plaat die hij over het water plaatste. 

Ik koos voor de boom en genoot van tocht die samen maakten. 

Ik zag dat er oplossingen werden gevonden voor de obstakels onderweg en ik overwon mijn twijfel. Dat is wat het buiten zijn in de natuur je kan leren: creatief denken, grenzen verleggen

en voelen wat je kunt. 

Het was niet erg geen vlieger mee te kunnen nemen naar huis, het avontuur was wat telde die middag.

Zin om toch een vlieger te maken? Bekijk deze site hieronder. Een vlieger is zo gemaakt van een plastic zak en wat touw!

http://www.knutselidee.nl/vakantie/vliegeren.htm 

Veel plezier!

Een middag in het bos leert ons veel over ons vertrouwen in kinderen, vraagt geduld, maar geeft vooral veel plezier!

Hoe rustig sta jij als ouder onder een perfecte klimboom?

Het is inmiddels denk ik zo'n 10 jaar geleden dat ik, vanuit de tuin bij mijn oppas, mijn zoon voor het eerst een boom in zag klimmen. Van een afstandje genoot ik van wat ik zag. Hij was toen 4. Een vriendin die dit ook gadesloeg verbaasde zich over mijn rust en mijn vertrouwen in wat mijn zoon daar deed. 
Ergens had ik gelezen over het feit dat kinderen zelf heel goed weten of aanvoelen hoe hoog ze kunnen klimmen. En dus ook wanneer ze moeten stoppen met klimmen. Dus, ze had gelijk, dat vertrouwen in hem was er. En dat vertrouwen is nooit meer weggegaan. Ook niet afgelopen zondag toen ik met mijn jongste zus ging wandelen.

Nu is wandelen een groot woord voor de activiteiten die daar plaatsvonden. 

Een route van 6 kilometer moet normaal gesproken in ongeveer een uur te doen zijn, maar wij deden er ruim 2,5 uur over! Dat kwam omdat we niet alleen waren.
Ik had me dit weekend voorgenomen er met de kinderen op uit te gaan omdat er goed weer was voorspeld. Wat te denken van de wandeling bij de Posbank, met die mooie klimboom? Een vriendje mee, de trein in en gaan! Maar het vriendje had al een afspraak en mijn dochter moest dansen. Na kort beraad besloten mijn zoon en ik te gaan wandelen bij de Sprengenberg samen met de neefjes en mijn zus. En even later trokken 4 jongens en 2 moeders het bos in....

Even was ik nog huiverig over de wandelroute: zou er wel een mooie klimboom te vinden zijn?
Ik hoopte maar op een beetje afleiding tijdens de wandeling en verder zouden we wel zien. Uiteindelijk werd het een middag om nooit te vergeten.

Al vanaf het begin werd duidelijk dat deze wandeling wel iets langer dan een uurtje zou duren. 

Alles onderweg werd onderzocht op bruikbaarheid en meegenomen: Takjes? Die werden in de kapuchon gestopt ( handige plek om spullen in mee te nemen bij gebrek aan een tas). En een boom? Die sleep je gewoon mee! Fantastisch om te zien. 

Ondertussen werd met een zakmes een punt gesneden aan een stok en werd gezocht naar takken die tot katapult konden worden vervaardigd. 
Van het pad afwijken hoorde ook bij het avontuur. Dat bleek geen goed idee: het leverde ons allemaal een stel natte voeten op. Maar daar deed niemand moeilijk over. Toen de eerste klimboom in zicht was, hadden de jongens alleen nog maar oog voor de top: hoe komen we erin en hoe komen we zo dicht mogelijk bij die top? 

Boom na boom werd beklommen en daarbij leken ze allemaal heel duidelijk hun grenzen en kunnen te kennen. 

Ook nu was ik trots op mijn zoon, inmiddels 14. Wat klom hij beheerd en wat ging hij hoog deze keer. Hij wist dat hij dit kon. En ik wist het ook, zag het en genoot. De andere jongens genoten ook en groeiden in hun zelfvertrouwen. 

Wat nou als we daar als panische angstige moeders hadden staan gillen? Dan had deze middag niet de energie en het plezier opgeleverd zoals dat nu het geval was. 

Vertrouwen en geduld, meer was er niet nodig om deze jongens de ruimte te kunnen geven en gang te laten gaan. 

Het bewijst eens te meer dat spelen in de natuur een waardevolle bijdrage levert aan de ontwikkeling van kinderen. Wij gaan op zoek naar nog meer klimbomen en noemen deze nieuwe sport: tree run!


Ik zou het geweldig vinden om te horen over ervaringen met andere klimbomen.
Dus laat het me weten in een reactie!

Deze plekken kan ik aanraden:

-Tijdens de ns-wandelroute van Dieren naar Velp tref je een goede klimboom bij de Posbank. Halverwege de route, maar ook vanaf de parkeerplaats bij de Posbank snel te vinden.

-Een wandeling van Natuurmonumenten aan de voet van de Sprengenberg bij Haarle en rondom te Palthe-toren.

Iets wat succesvol is moet je herhalen: Daarom weer een creatieve knutselmiddag in de vakantie!

Krokusvakantie - activiteiten op de Ulebelt vanuit Spel in Beeld:  

Weer een heerlijke knotsknettergekke knutselmiddag in zicht:

Kom vrijdag 28 februari naar de Ulebelt!

Het is de tijd rondom Carnaval. Verkleden, gekke maskers, rare figuren en veel plezier! Daarom gaan we deze middag van lege melkpakken lekker knotsgekke figuren maken.

Heb jij spullen in huis waarmee je van deze pakken knotsknettergekke gezichten en grappige figuren kunt maken?

Dan mag je deze spullen meenemen!

Er wordt gezorgd voor een paar flinke dozen met kosteloos materiaal, verf, naald en draad, scharen en lijm, waarmee we deze pakken kunnen versieren.

Bovendien kan er op de Ulebelt zelf ook nog gezocht worden naar mooie veertjes, takjes, blaadjes en meer!

Waar en wanneer?

-Vrijdag 28 februari 2014

-In het Uilennest op de Ulebelt, Maatmansweg 3 Colmschate (zie www.ulebelt.nl)

-Van 14.00 – 16.00 vrije inloop

-Voor kinderen van 4 – 12 jaar ( kinderen tot 4 jaar met begeleiding ook welkom!)

-Kosten: € 3,00 pp ( inclusief limonade)

-Opgeven mag, hoeft niet.

-Neem gerust spullen mee: lapjes, gekleurde papiertjes, rietjes, knopen, alles kan!

Ik heb zin er samen met jullie een leuke middag van te maken! Tot dan.  

Maike Fakkert.

Spel in Beeld Praktijk voor speltherapie en spel.

spelinbeeld@home.nl, 0650943151.

www.spelmateriaalinbeeld.blogspot.com

Steeds meer kinderen komen op hun 4e al met faalangst op school. Wie helpt ze verder?

Leerkrachten maken zich zorgen over de ontwikkeling van het jonge kind. Wie haalt ze uit de spagaat?

Tijdens een studiemiddag vorig schooljaar over doelgericht werken aan de sociaal-emotionele ontwikkeling van kinderen, werd grote zorg geuit met betrekking tot de ontwikkeling en het welbevinden van het jonge kind. 
Zo schetste een van de leerkrachten dat er in haar groep kinderen zitten die niet durven te schrijven. Maar ook kinderen die niet durven te spelen!
En daar sta je dan als leerkracht. 

Wat kun je doen om deze kinderen weer zelfvertrouwen te geven en in beweging te krijgen? 

Want vertrouwen in je eigen kunnen is toch een eerste vereiste, de basisvoorwaarde, om tot leren te komen? Vanuit de basisontwikkeling worden zelfs drie basisvoorwaarden genoemd: zelfvertrouwen, emotioneel vrij zijn en nieuwsgierig zijn naar de wereld om je heen. Dat geldt niet alleen voor kleuters, dat geldt voor ieder kind! 
Deze leerkrachten vertelden dat ze graag aan die voorwaarden willen werken. Bovendien weten ze heel goed hoe ze dat kunnen doen. 
Er is namelijk een theoretisch onderbouwde manier waarop kinderen kunnen werken aan zowel hun cognitieve-, hun motorische-, hun sociaal- emotionele-, als ook aan hun taalontwikkeling, hun ruimtelijk inzicht en de ontwikkeling van rekenkundige begrippen. Bovendien past deze manier van 'werken' goed bij kinderen en beleven ze er ook nog eens veel plezier aan. 
Ze hebben het hier over spel! En dan bedoelen ze niet het spelend doen van activiteiten. Nee, dan gaat het over vrij spel: het spelen met zand, het bouwen met blokken, het spelen van rollenspellen, het onderzoeken van materialen en het ontdekken van de wereld om je heen.
Kinderen vragen er zelfs om: "Juf, wanneer mogen we spelen?"  En dan kan het goed zijn dat je op dat moment als leerkracht denkt dat je leuk een spelletje met ze aan het doen bent, maar in hun ogen is ontwikkelingsmateriaal uit de kast gewoon werken.

Wat belet deze leerkrachten dan om het spelen als middel in te zetten?

Ook daar kwam deze middag een antwoord op. Ergens mist het vertrouwen in de leerkracht, het vertrouwen in de groeikracht van het kind èn in de waarde van het spel. Vrij spelen klinkt natuurlijk heel vrijblijvend, maar wat vaak vergeten wordt of misschien zelfs niet gewéten wordt (gezien de huidige aandacht voor spel op de PABO's) is de enorme ontwikkelingswaarde van spel. Daarom komt er in plaats van spel een methode. 
Een methode met precies daarin aangegeven wat je moet doen, geeft een veel serieuzer beeld van leren en ontwikkelen. Als je dat volgt, dan haal je de doelen. Dat is waar het om draait. Ondertussen ervaren deze leerkrachten echter dat een flink aantal kinderen in de groep vastlopen.

Deze leerkrachten kennen de waarde van het spel, maar worden onvoldoende gesteund omdat het spel niet als serieuze manier van leren wordt gezien. 

En dan kom je in een spagaat! 

Je ziet wat kinderen nodig hebben, je weet ook een goede manier, maar het vertrouwen in je deskundigheid over het hoe (via spel) en dus ook de ruimte om het zo aan te pakken wordt niet gegeven.

Nu ben ik al heel blij met de vele recente artikelen over de ontwikkelingswaarde van spel, zoals de special over bouwen in Het jonge kind (december 2013) Daarnaast hoor ik echter dat de vertaalslag naar het daadwerkelijk ruimte kunnen maken voor het spel in de praktijk heel lastig blijft. 

Dat gold ook voor deze workshop, waarin ik vooral aandacht heb gegeven aan het werken met open materialen in relatie met de sociaal- emotionele ontwikkeling. 

Weerhuisje

Knikkerbaan naast weerhuisje

Het is heel helder geworden dat open materialen de creativiteit, het oplossend vermogen en daarbij ook het zelfvertrouwen een boost kunnen geven. 

Voor faalangstige kinderen kan het maken van 'zomaar iets' al te spannend zijn. Dan is het belangrijk je als leerkracht te realiseren dat je een kind op weg kunt helpen door iets samen met hem of haar te maken. In dit geval kun je bij het 'weerhuisje' je afvragen hoe je kunt zien of de zon schijnt of dat het regent. Kinderen zouden daar op kunnen reageren door zon en wolken te noemen en zèèr waarschijnlijk is er een kind dat dit ook wel durft te maken of te tekenen. En als je zover bent gekomen, kan de stap om het woordje zon, maan of wolk te schrijven alweer een stukje dichterbij zijn gekomen.  

Voorwaarden scheppen voor veiligheid, meedoen, hardop denken om suggesties te geven en kinderen te helpen nadenken over mogelijkheden.

De leerkracht speelt hierin een belangrijke rol!

Alleen....hoe pas je extra ruimte in in je overvolle rooster?

Tip 1.  Als je met je groep naar buiten gaat en je neemt eens wat uitdagend materiaal mee 
(denk aan dozen, takken en elastieken, een supergrote bal of ballon...).  Zeker weten dat er wat mee gaat gebeuren en dat zal ook de sfeer op het schoolplein ten goede komen!

Tip 2. Omdenken kan helpen: in plaats van te kijken wat ze niet durven, uitlokken en kijken welke stap ze wel durven zetten!

Tip 3. Het boek: 'De stip' , van Peter H. Reynolds kan je helpen in het stellen en halen van kleine doelen! ( Lemniscaat, ISBN: 9789056375546)

Tip 4: Blijf vertrouwen in jezelf en in het spel en deel je successen met anderen!